Sprzęt Laboratoryjny – wyposażenie laboratorium

To metoda identyfikacji związków chemicznych zarówno analityczna jaki i preparatywna. W chromatografii cieczowej wykorzystuje się powinowactwo badanej substancji do złoża wypełniającego kolumnę chromatograficzną. Fazą mobilną są tutaj roztwory o różnej polarności w zależności od rozdzielanych składników mieszaniny. Badane substancje są wprowadzane do kolumny pod wysokim ciśnieniem przekraczającym 100 atm.

W wyniku oddziaływań cząsteczkowych badanych analitów z wypełnieniem kolumny następuje ich zatrzymywanie w kolumnie i wymycie w różnych okresach czasu. Część związków jest zatrzymywana dłużej, część krócej dając w rezultacie charakterystyczny rozdział badanej mieszaniny.
Czytaj dalej »

To metoda analityczna pozwalająca na określenie stężenia procentowego badanej mieszaniny, a w połączeniu ze spektrometrią mas również do oznaczania poszczególnych składników mieszaniny, jak również do określania czystości rozpuszczalników. W chromatografii gazowej fazą nośną jest gaz, a zatrzymywanie poszczególnych składników następuje w kolumnie wypełnionej substancją wykazującą powinowactwo do rozdzielanych związków. Wykorzystując chromatografię gazową możemy rozdzielać skomplikowane mieszaniny związków.
Chromatografia gazowa znajduje zastosowanie w laboratoriach badawczych i naukowych, a także w laboratoriach przemysłowych. W dziedzinie ochrony środowiska służy do określania stopnia zanieczyszczenia gleb, wód i powietrza. W przemyśle jest wykorzystywana do badania składu procentowego produktów, a także stopnia ich zanieczyszczenia. Jest metodą analityczną o szerokim spektrum zastosowania.

Źródło - pl.wikipedia.org

Czytaj dalej »

Jest metodą analityczną służącą do odzysku z matrycy i zatężania związków chemicznych. Jest techniką, która z powodzeniem zastępuje standardową ekstrakcję ciecz-ciecz lub ciecz-gaz. Cały proces ekstrakcji do odwróconych faz polega na zaabsorbowaniu analitów na sorbencie, a następnie ich wymyciu ze złoża. Najlepsze rezultaty otrzymujemy gdy oddziaływania pomiędzy sorbentem i analitem są większe niż oddziaływania pomiędzy matrycą a analitem.
Czytaj dalej »

Jest to metoda identyfikacji związków chemicznych zarówno analityczna jaki i preparatywna. Często wykorzystywana do oczyszczania badanych substancji.

Technika cienkowarstwowej chromatografii cieczowej polega na wykorzystaniu powinowactwa złoża do badanego analitu. Warstwa sorbentu zwana fazą stacjonarną o grubości od 0,1 do 0,5 mm dla metody analitycznej i do 2 mm dla metody preparatywnej jest nałożona na podłoże. Najczęściej stosowanymi podłożami są płytki szklane oraz arkusze aluminiowe i poliestrowe. Spośród sorbentów najbardziej popularne są: krzemionka, celuloza, tlenek glinu i modyfikowane krzemionki.

Badane związki są nakładane na płytkę przy dolnej krawędzi w postaci kropek lub w postaci podłużnych plamek z wykorzystaniem specjalnych urządzeń. Następnie płytki umieszcza się w komorach TLC, w których następuje rozwijanie chromatograficzne, co wiąże się z niesieniem badanych substancji ku górnej krawędzi płytki. W celu rozwijania analitów wykorzystujemy eluenty, którymi najczęściej są rozpuszczalniki organiczne. Szybkość przemieszczania się poszcze-gólnych składników mieszaniny zależy od oddziaływań pomiędzy fazą stacjonarną i wykorzystanym eluentem. Proces rozdziału zostaje zakończony w momencie gdy eluent osiągnie górną krawędź płytki.

W zależności od składu mieszaniny badanych związków i ich właściwości chemicznych oraz powinowactwa do sorbentu znajdującego się na płytce, zostają one zatrzymane na różnych wysokościach, wyznaczając w ten sposób współczynniki Rf dla poszczególnych analitów. Większość związków chemicznych daje barwne plamki w świetle widzialnym w wyniku reakcji z sorbentem, natomiast dla substancji nie dających barwnych plamek w świetle widzialnym, należy zastosować płytki z indykatorem UV, najczęściej stosowane to UV254 i UV366, a następnie dokonać wizualizacji pod lampą UV o określonej długości fali. Jeśli sam indykator nie jest wystarczający do otrzymania barwnych plamek należy w tym celu zastosować specjalne roztwory wywołujące lub inne metody wizualizacji.
W tym celu płytki spryskujemy lub zanurzamy w roztworze wywołującym. Często do wizualizacji wykorzystujemy również metodę termiczną polegającą na ogrzewaniu płytki, prowadzącą do powstania barwnych plamek przy czym w przypadku stosowania płytek poliestrowych spotykamy się z ograniczeniem temperaturowym.

W metodzie preparatywnej często po dokonaniu rozdziału przenosimy badane substancje wraz ze złożem w celu dokonania kolejnych analiz lub w celu dokonania odzysku.

W celu dokonania archiwizacji wykonanych badań możemy dokonać skanowania płytek (dla płytek szklanych i poliestrowych) lub wykonać zdjęcia, które możemy wykorzystywać do porównywania z innymi rozdziałami.

Homogenizacja jest procesem polegającym na wytworzeniu jednolitej mieszaniny ze składników, które nie mogą w normalnych warunkach zostać ze sobą połączone. Proces ten odbywa się z użyciem tzw. homogenizatorów.  Homogenizatory mają więc zastosowanie przy produkcji mleka, śmietany, soków warzywnych i owocowych, majonezu, musztardy, mieszanek lodowych oraz innych produktów.

Homogenizator jest częścią wyposażenia laboratoriów wykorzystywaną do homogenizacji różnych typów materiałów, takich jak tkanki, żywność itp. Istnieje wiele różnych rodzajów homogenizatorów – znany od tysięcy lat moździerz nadal jest stosowany. Z biegiem czasu opracowano jednak wiele nowych urządzeń przypominających kuchenne miksery lub korzystających z ultradźwięków. Nowe technologie oprócz skupiania się na rozbiciu materiałów biorą pod uwagę zagadnienia takie jak głośność działania, ryzyko infekcji, krzyżowe zanieczyszczenie i ochrona środowiska.

Homogenizacja jest często prostym pierwszym etapem przygotowania próbek przed analizą białek, kwasów nukleinowych, różnych czynników chorobotwórczych i innych celów.

Homogenizator